dijous, 20 de gener del 2011

salvando una vida(reflexión)




hoy, he visto esta pelicula, la verdad es q después de verla me hace reflexionar.
tantas veces me senti como roger, tantas veces me senti fuera de lugar, queriendo desaparecer, sintiendo q no habia ningún sitio para mi, que por ser yo misma distintinta de los demás, lo único q tenia sentido era abandonar.
pero estava equivocada como frank solo aspiraba a cosas superficiales, querer ser alguien, querer ser importante pensar en q dirán de mi, pero eso al fin y a cabo es lo q menos importa, en esa vida hay q arriegarse, luchar por aquello q realmente importa,  saber ver cuando hay alguien q nos está pidiendo una mano, y poco a poco ya iremos encontrando ese lugar.
cuando somos jóvenes muchas veces somos crueles, juzgamos a la gente, nos reímos de ellos, por el simple hecho de que eso es lo q hace todo el mundo, sin tener criterio para elegir nosotros mismos, sin saber ver más allá de las apariencias externas sin fijarnos realmente en lo más importante el interior.
lo más importante es no tener miedo en ser nosotros mismos, en no despreciar a la gente pq muchas veces les hacemos daño y ese daño es irreparable.
no hay q desperdiciar nuestras vidas, nadie lo vale, y aunque a veces nos sentimos solos, siempre habra alguien con quien podamos recurir, muchas veces sin darnos cuenta q están ahí.
a veces hay q saber pedir ayuda, pq no todo el mundo sabe ver cuando la necesitamos.
la vida está llena de cosas artificiales, hay q saber encontrar lo q realmente importa pq al fin y al cabo sinos sentimos solos, aunque tengamos fama y fortuna no sirve para nada.
la vida esta para compartirla y solo con aquellos q merecen la pena, el mundo es muy grande y hay mucha gente, si alguien no me quiere, ya habrá alguien por ahí esperando en cruzarse en mi destino y brindarme su amistad

divendres, 14 de gener del 2011

He cerrado los ojos
y me he puesto a recordar,
recuerdos del pasado
marcados en el alma,
promesas y palabras
que se llevo el olvido,
promesas y palabras
gravadas en la piel.
Tantas caras,
tantas rostros
me marcaron en esta vida
tantas personas 
tuvieron influencia sobre mí.
Que fue de todos ellos
se acordarán ellos de mi?
He disfrutado el sabor de la victoria,
y la amargura
he vivido cada instante
sin parar a pensar q quizás fuera el último.
Tantas locuras hice,
que ya no se cuando mi cabeza
se olvido del mundo
dejando la cordura
para dar paso a la locura.
Muchos rostros sin nombre
nadan em mi memoria
caras y más caras
vuelven a mi
y yo no puedo recordar
el sonido de sus nombres.

dimarts, 28 de desembre del 2010

Tiempos de canvios, reflexiones per la zurinne el dissabte, 8 / maig / 2010

A veces nos encontramos en un momento de nuestra vida q debemos tomar algunos canvios, en ese momento toca reflexionar, yo me encuentro en este camino y esa es mi reflexión:

no es facil seguir de pie en esta larga lucha que es la vida, no es facil evitar caerse del abismo y undirse en el, no es facil facil salir de el una vez estas ahí.y aún así es lo q todo el mundo espera de nosotros, que estemos ahí sin desesperarnos, sin ningún manual al que seguir.
a veces nos sentimos estraños en nuestras casas, a veces no encajamos en ningún sitio, a veces dudamos si el destino tiene algo para nosotros. miramos el cielo y nos preguntamos que hacemos ahí, solo somos un grano de arena en el inmenso universo. realmente vale la pena estar ahí, lo mas facil seria abandonar, tirar la toalla pero eso es de covardes, asi que yo quiero dejar mi granito de arena, aunque solo sea eso polvo en el tiempo.
cada dia intento ver las cosas buenas que hay a mi alrededor, tomarme las cosas con calma, sin agobiarme, disfrutar de cada momento como si de el ultimo se tratara, a veces lo consigo otras no, y cada dia es diferente.
una cosa he aprendido ya, que necesitamos cuidarnos, que la mente humana es muy fragil y si no nos cuidamos nostros nadie lo hara.es frustante amar y al mismo tiempo sentirse rechazado, es frutante dar lo mejor de ti, y q no te valoren, es frustatante intentar levantar la cabeza y volver a hundirse, pero la vida es así, aunque tambien hay momentos buenos.
los amigos, esas personas que hacen que tengas fuerzas para estar al pie del cañon todos los días, esas personas que sin pedir nada a cambio han decidido estar a tu lado, y muchas veces aquellos que llamamos familia realmente solo son unos estraños.
no pierdo la esperanza e miro el mañana con optimismo, de momento pues intento seguir el camino lo mejor que puedo, aprendiendo a escucharme a mi misma, e intentar descibrar las palabras del latido de mi corazón que me guia para salir adelante.

toda desición q se tome des del corazón seguro q saldra bien, y no debemos tener miedos, hay q tomar el camino q uno siente de verdad y poco a poco el destino se irá forjando, pués somos nosotros quien escrivimos nuestra historia y nadie más

dilluns, 27 de desembre del 2010

somriure

Un somriure
que val una fortuna
un somriure
que em fa perdre el nord,
que  m'hipnotiza
i durant uns instants
em fa oblidar de tot.
Què n'és de màgica
una rialla, inocent
que et contagia
les ganes de somriure.

dimarts, 21 de desembre del 2010

He obert els ulls
del somni etern,
he tornat a la vida
escapant de la foscor
que m'oprimia el cor.
Durant un any
he vist els dies passar
la lluna, mofant-se
de la meva fortuna.
Deixant escapar
cada sóspir, cada alè
cada brí de vida
dins meu.
Desperdiciant la vida
amb una pressò
que havia forjat el meu cor
una coraça,
que m'aïllava de tot
també dels amics que tan m'ha costat trovar
i que amenaçava,
de perdre
perquè tan dificil és
trovar un bon amic
i queè facil n'és
perdre'l per sempre més.
No se com he arrivat a aquest punt
no se com
vaig poder perdre el nord,
pero si se
que és el que m'ha fet tornar al camí;
l'amistad sencilla i pura
desintereçada
m'ha fet obrir els ulls
adonar-me
que a pesar de les cirscumstàncies
de les dificultats,
per molt lluny que s'embli
a cops,
estem aprop.
Què no estic sola
i això em dona la llum
per mirar el futur amb il·lusió.

dilluns, 20 de desembre del 2010

Afortunada soy y afortunada sere

Afortunada soy
Por conocer el verdadero significado de la amistad.
Afortunada soy
Por tener los mejores amigos
Que una no podría desear jamás.
Afortunada soy
Y afortunada seré
Por tener a mi lado mis amigos
Cuando más los necesito.
Grácias por querer estar ahí,
Por ayudarme a aplacar el llanto
Y darme el mejor tesoro, una sonrisa.
Grácias por aguantarme
En mis bajones y rabietas
Por no huir jamás, en los momentos dificiles
Y compartir conmigo vuestra alegría y felicidad.
Mil grácias a todos,
Afortunada soy y afortunada sere
Por llevaros conmigo en mi corazón.
Vosotros q tantos os quiero
Soys mi verdadera fuerza
La sangre q fluye por mis venas
Que me hace reír, llorar
Vivir, experimentar
El delicioso placer de la vida.
Afortunada soy y afortunada sere
Por poder ser vuestra amiga.

dijous, 25 de novembre del 2010

Y sigo aquí

Y sigo aqui
Con mis miedos
Mis incertidumbres
Mis recuerdos
Mi pasado,
Que me persigue,
Una y otra vez
Cometiendo los mismos errores
Reviviendo las mismas heridas
Heridas, que aún no dejarón de sangrar
Heridas que son espinas
Clavadas en mi corazón.
A donde voy
Que estoy haciendo
Desperdiciando la vida que hay en mi.
A donde voy,
Ahí fuera hay esperanza para mi?
Sere capaz de dejar atrás ese dolor.
A donde voy
Una y otra vez los mismos interrogantes
La misma incertidumbre,
Que me corroe
Y me destruye por dentro.
Los mismos errores.
Paso a paso 
Aún recorriendo un largo camino
Paso a paso
Sin conseguir dejarlos atrás.